Van NY naar Washington 16-05

Vandaag gaan we de camper halen. Eerst nog even een ontbijtje en daarna de koffers halen om met de metro naar Penn Station te gaan om vervolgens met de Long Island Rail Road naar de ophaalplaats van de camper te gaan. Om 's morgens met de metro te reizen is een uitdaging met een paar koffers aan je hand. Gelukkig vond de lady achter de tralies van de ‘boof’ het goed dat we de zijdeur gebruikten om de koffers naar het perron te krijgen. Een paar haltes in de drukke ochtend spits metro naar Penn station hebben we overleefd en ook nog gelukt om op tijd uit de metro te stappen met die koffers want voor je het weet sluiten de deuren weer. Bij Penn Station moesten we door een andere gang om bij de Long Island Rail Road te komen. Dat zijn treinen die bovengronds rijden. Kaartjes gekocht en op weg naar perron 18 waar we meteen konden instappen. Ruimte genoeg in die trein en rust. Nu denk je misschien, waarom pakken ze geen taxi dat is toch veel makkelijker. In New York is het beter om ondergronds te reizen dan bovengronds over en door de straten. Met de taxi zouden we veel langer onderweg zijn, vooral in de ochtendspits. Toen we met de trein in Roslyn aankwamen hebben we een taxi besteld om naar de camper ophaalplaats te gaan. Dat was gezellig in een (deel)taxi met twee dames die ieder op een andere plek woonden in een zeer nette buurt, mooie huizen ook. Zeer gesoigneerd.

We waren erg vroeg bij de camperverhuur, dus alle tijd om alle paperassen te regelen. Er was nog een stel voor ons die uitleg kreeg bij de camper - een C25, iets kleinere versie dan die van ons, daarna waren wij aan de beurt. Big Joe was blij te horen dat wij al eerder met een camper van Cruise America hadden gereden en dus al een beetje ervaring. Inspectie gedaan in de camper, koffers ingeladen en we konden op weg naar Washington.

We hadden de route al helemaal uitgestippeld maar kregen van de dame van de camperverhuur te horen dat we de I95 niet ‘all the way’  konden gebruiken omdat het niet is toegestaan met de camper door de tunnels te rijden i.v.m. de gasfles die we aan boord hebben. Toen hebben we de N1 gekozen, maar dat was niet zo’n goede keuze bleek later. Een route met veel stoplichten, dus echt doorrijden was er niet bij. Het was al snel duidelijk dat Washington niet haalbaar was die dag dus even een stop bij een Starbucks om een camping in de buurt te zoeken. In Wilmington zouden erg veel campsites zijn, dus van de N1 af en op zoek. Onderweg kwamen we bordjes tegen met de tekst ‘pas op voor agressieve autorijders’. Huh, wat moet je daar nou mee? Dat begrepen we later wel. Wilmington zelf was een arbeidersdorp waar je liever niet wilt stil blijven staan met de camper. We konden geen campsite vinden dus dan maar even vragen bij een winkel. In die winkel stond de drank achter tralies, dan  weet je wel in wat voor buurt je je bevindt. De meneer zei, ja hoor even een stukje doorrijden en dan vind je de campsite. Maar die campsite bleek een recreatieterrein waar je dus niet mag overnachten. Dan toch maar doorrijden. Na een uur zoeken waren we het wel behoorlijk zat geworden, we hadden nog niet gegeten en reden al zo’n 5 uur in de camper. New York doorrijden had veel meer tijd gekost dan we dachten en de wegen daar zijn verschrikkelijk slecht.

Omdat we al behoorlijk moe waren zijn we de Interstate 95 opgereden en hebben de eerstvolgende tankstation opgezocht waar ook veel vrachtwagens staan. De camper neergezet tegenover de Starbucks en eerst maar even verderop wat te eten gehaald. Keuze genoeg, van pizza tot indiaans eten. We hebben gekozen voor ‘fish and chips’, meegenomen naar de camper en daar lekker opgegeten. Alvast het bed opgemaakt en de koffers verder uitgepakt en toen moe naar bed met oordoppen in want er was veel herrie van de snelweg.